W 1907 roku potężny pożar, który spopielił prawie cały Zwoleń, cudem nie zniszczył kościoła i plebanii. Spalił się tylko wikariat. Być może to wydarzenie stało się impulsem do myślenia o poważniejszym remoncie. We wrześniu 1911 roku z Radomia przyjechał pomocnik architekta gubernialnego, inżynier Słomiński, który po obejrzeniu kościoła stwierdził konieczność wykonania kapitalnego remontu. W zakresie robót miało być m.in. pokrycie dachu nową blachą ocynkowaną, założenie rynien, remont szczytów i wieży kościoła, wykonanie sufitu, wstawienie okien, remont dachu dzwonnicy i postawienie nowego ogrodzenia wokół kościoła. W październiku 1911 odbyło się zebranie parafialne, na którym stawiło się 558 (!) osób, które uchwaliło podjęcie prac remontowych na kwotę 8000 rubli. Środki miały być pozyskane w formie składki wpłacanej od każdego gospodarstwa katolickiego w parafii, w wysokości uzależnionej od płaconego podatku. Wybrano komitet, który miał nadzorować budowę. Jego członkami byli mieszkańcy reprezentujący wszystkie 5 gmin, na obszarze których leżały miejscowości wchodzące w skład parafii zwoleńskiej: Szczepan Wąsik (Atalin gm. Grabów n/Wisłą), Józef Makuch (Paciorkowa Wola, gm. Policzna), Andrzej Zyzek (Strykowice Górne, gm. Tczów), Paweł Janik (Barycz, gm. Ciepielów) oraz przewodniczący Antoni Kwapisiewicz (osada i gm. Zwoleń).
W styczniu 1912 roku sporządzono szczegółowy kosztorys. Głównym kosztem miało być ogrodzenie z 82 słupkami z cegły, z bramą i furtkami z kutego żelaza (około 2700 rubli) oraz wymiana pokrycia dachu (ok. 2000 rubli), której z kolei największym kosztem miał być zakup blachy z Warszawskiej Cynkowni. W czerwcu kolejne zebranie parafialne potwierdziło zasadność dalszych działań i utrzymania składki w zależności od posiadanej ziemi. Składka miał być wnoszona w trzech ratach. Dopiero w lutym 1914 roku dokonano uzgodnień co do podziału składki. Zapewne nie były one łatwe, bo objęły właścicieli 1298 posesji i gospodarstw w 51 miejscowościach (osadzie Zwoleń, wsiach, koloniach i dworach).
Nie wiadomo, jakie były kolejne kroki, ale raczej nie rozpoczęto remontu. Kilka miesięcy później wybuchła I wojna światowa, a październiku 1914 roku Austriacy w kościele urządzili szpital dewastując jego wnętrza. Po odzyskaniu niepodległości stan kościoła był tak fatalny, że w 1919 roku został on zamknięty. Remont rozpoczął się w 1920 roku.
Wartością historyczną jest sam spis parafian, właścicieli posesji i gospodarstw z 1914 roku, którzy składali się na remont kościoła. Jest to tłumaczenie z rosyjskiego, być może niedoskonałe, szczególnie, że i pisarz w oryginale nie ustrzegł się błędów. Niżej dostępne są dwie listy właścicieli.
Lista 2 – Barycz, Grabów, Mierziączka, Zielonka Nowa i Stara, Atalin, Karolin, Sycyna, Sydół, Wólka Szelężna, Celestynów, Ługi, Szczęście, Mieczysławów, Michalin, Helenów, Jedlanka, Linówek, Wójtostwo Zwoleń, Starostwo Zwoleń, Łysocha, Strykowice Górne, Strykowice Błotne, Strykowice Podleśne, Helenówka, Karczówka, Stanisławów, Stefanów, Marianów, Stanisławów, Annów, Łuczynów, Paciorkowa Wola, Józefów, Filipinów
Lista 1 – Zwoleń, Praga, część Kopciuchy, Rygułt
Uwaga w niektórych przypadkach nazwiska i imiona się powtarzają, co może oznaczać zarówno, że to są różne osoby jak i sytuację, ze dana osoba była właścicielem więcej niż jednej posesji. W razie wątpliwości co do jakości tłumaczenia proszę o kontakt na priva via FB – warto żeby materiał był jak najbardziej rzetelny.
Źródło: AP Radom, fotografia kościoła z 1914 roku – Archiwum Diecezji Sandomierskiej